Pomnik Stefana Czarnieckiego, został ufundowany przez Jana Klemensa Branickiego, który był prawnukiem "po kądzieli" wielkiego Hetmana, co zwykł mawiać, iż wyrósł "nie z soli, ani roli, ale z tego co boli". Dwumetrowej wysokości pomnik, wykonany z piaskowca szydłowieckiego wzniesiony został w 1763 r. i uchodzi za drugi po warszawskiej Kolumnie Zygmunta, najstarszy świecki pomnik w Polsce. Tak naprawdę ze względu na wojenne zniszczenia Warszawy i późniejszą rekonstrukcję jej pomników jest najstarszym tego typu obiektem zachowanym w niezmienionej postaci w naszym kraju. Wyobraża on Hetmana, w stroju szlacheckim trzymającego w prawej ręce buławę (według starej tradycji, ongiś ze szczerego złota), lewą zaś wspiera się na szabli. Podkreśla przymioty bohatera narodowego: bogobojność, charytatywność, mecenat artystyczny, kulturalny i oświatowy. Pomnik Stefana Czarnieckiego. Na postumencie z czterech stron wyryty został dyplom nadania Czarnieckiemu godności hetmańskiej i dóbr tykocińskich, datowany 13 czerwca 1661 r. Rzeźba wykonana została przez francuskiego rzeźbiarza Pierra de Coudray.